கதிரவன் கணங்கள்

அதிகாலையின் கனவொன்றில்

மெல்ல சொன்னாய் 

என்னின் மீதான உன் கனவினை

விழித்த பின்னும் சுவை மாறவில்லை

அந்த மாய ஊஞ்சலில் இருந்து 

இறங்க முயற்சிக்கவில்லை நான் 

ஆடிக்கொண்டே உள்ளேன் 

கீழும் மேலுமாய் 

கனவுக்கு வண்ணம் திரட்டி தருகிறாய்

சிகப்பு கை கொண்டு 

கன்னம் தொடுகிறாய் 

அதிகாலையின் மஞ்சளாய் 

நிறைந்து போகிறேன்

கண்ணுக்குள் நிறைகிறாய்

கண்மூடி உன்னை ஏந்திக்கொள்கிறேன்

என் பசுமையின் ஈரம் சிந்திவிடாமல்

என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறாய் 

நீள நீலத்தினுள் அமிழ்ந்து போய்விடுகிறோம் 

கருப்பாய் வெண்மையாய் 

யாவுமாய் 

சூழும் புகையுனுள் 

நடந்து கரைகிறோம் 

தோழனே!!!

பருத்தி பூ

எப்போதடா உள் நுழைந்தாய்

விலகிப் போகும் மேகங்கள்

எட்டி நின்று பார்த்துவிட்டு

போய்க்கொண்டிருந்த காலம் அது

தொட்டு விடும் மழைத்துளிகள் 

அனலாய் என்னை எரித்துக்கொண்டிருந்த

பகல் பொழுதுகள் அவை!

மெதுவாய் மெதுமெதுவாய் 

உருமாறும் கனலொன்றாய் 

வந்தாய்

கனவுகள் தந்தாய்

கைபிடித்து நடந்தாய்

தோள் தழுவி அணைத்தாய் 

நட்பை விரலிடுக்குகளில் 

வடிய விட்டாய்

இரவுகளின் ராட்சசனை 

அழித்த ரட்சகனானாய் 

ஜன்னல் கம்பிகளினூடே 

வந்து போன ஒரு பருத்தி பூவாய் நினைத்தேன்

பட்டாம்பூச்சியாய் என் மேடை 

அமர்ந்து கண் பார்த்தாய்

மடிக்கணினியில் உள் நுழைந்தாய் 

தொலைபேசியின் திரையினுள் விரிந்தாய்

நாட்கள் நிறைத்தாய் 

நீளும் காதலின் 

வாழ்வானாய் நீ!!!

தோழனே!!! 

மூச்செடுக்கும் நேரம் கூட

பிரிந்து விடாதே ! 

இதழ் தொடும் தூரங்கள் 

குறையும் நேரங்களின்

வெம்மை குறைய விட்டு விடாதே

தோழனே 

தொட்டு விடவில்லைதான்

தொட்டு விடும் அபாயத்தின்

அதிர்வுகள் இன்னும் உள்ளில் 

நகர்கின்றன!!!

தோழனே!

அண்ணன்களால் ஆன உலகு

அண்ணனாகவும் மாமன்களாகவும்தான்
அறிமுகமானீர்கள்  நீங்கள்
என் பெயரை கேட்டீர்கள்
என் படிப்பை கேட்டீர்கள்
பாராட்டினீர்கள் சாக்லேட்கள் தந்தீர்கள்
என் பெற்றோரிடம் கேட்டு வண்டியில் அழைத்து சென்றீர்கள்
அனைத்தும் சந்தோஷம்தான்
பெருமைதான்
பிறிதொரு நாளில்
யாருமில்லா  வீட்டிற்கு வருகை தந்தீர்கள்
என் தனிமையில் பயத்தை போக்க
என் பொழுதுகளை நிறைக்க
நிறைந்து போனது உண்மைதான் !

அர்த்தமற்ற விளையாட்டுக்கள், தொடுதல்கள்,
பாராட்டுக்கள் என நிறைந்து போனது என் உடலும்தான்

உடலின் கிளர்ச்சிகள் பெருமைதான்
என் தோழிகளுக்கு தெரியாத
ரகசியங்கள் திறக்கப்பட்டதற்காக
அப்படியே மட்டுமாக இருந்திருக்கலாம்

இரவின் கனவுகளில் உள் புகுந்த மிருகம் ஒன்று
எனைத் தட்டி எழுப்பி
என் கண் அறியா பாகங்கள் மேல்
ரத்தத்தழும்புகள் வரைந்து போன
நொடியின் முன் வரை!!!

நீங்கா தழும்புகளுடன் வாழும்
இந்நாள் வரை!!!

இன்னமும் நிறைய நேரம், அப்பா!

அப்பா

இன்னமும் நிறைய நேரம் தேவைப்படுகிறது
அருகில் அமர்ந்து பேச
சேர்ந்து படங்கள் பார்க்க
ஒன்றாக பயணம் போக

நிறைய தேடல்கள் இருந்தது
போகும் திசைகளின் மேல்
சந்தேகங்கள் இருந்த காலம் உண்டு
கேள்விகள் கேட்டு பதில்கள் தெளிந்து
மறுபடியும் கேள்விகள் கேட்டு
முன்னேறி செல்ல உடன் நின்றதில்லை நீங்கள்

ஆனால் எங்கிருந்தோ நீங்கள் செலுத்திகொண்டிருந்தீர்கள்

நீங்கள் நானாக மாறி வாழ்ந்து கொண்டிருந்ததாக
உணர்ந்திருக்கிறேன்

என் மதிப்பெண்களுக்கு
என் பாடல்களுக்கு
என் ஆடல்களுக்கு
என் வெற்றிகளுக்கு
உங்கள் ஆக சிறந்த பாராட்டு புன்னகை மட்டுமே

உங்கள் வங்கியில் ஒரு நிகழ்வில் நான் பாடிய பாடல் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது
அன்று மாலை நம் வீட்டு முற்றத்தில்
அருகே அமர்ந்து மறுபடியும் பாட சொன்னீர்கள்
பாடினேன்
சிறிது நேர அமைதிக்கு பிறகு சொன்னீர்கள்
உனக்கு தேவையான பயிற்சியை என்னால் குடுக்க முடியவில்லை
அதற்கான வசதி என்னிடத்தில் இல்லை

சைக்கிள் ஓட்ட கற்றுக்கொண்டிருந்த காலம் அது
எப்போதும் போல உங்கள் வண்டிதான் என் முதல் சைக்கிள்
என்னையும் விட உயரமானது அது
உங்களை துணைக்கு அழைத்தேன்
வரவில்லை
நீயாக விழுந்து எழுந்து கற்றுகொள்
அப்போதுதான் தைரியம் வரும் என்றீர்கள்
கற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்
இன்னமும்
நானாக விழுந்து எழுந்து

பொது தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் எடுத்ததாக
உங்களிடம் சொன்னேன்
என்ன படிக்க வேண்டும் என்று என்னிடம் கேட்டீர்கள்
எனக்கு தெரியவில்லை - சொன்னேன்
அவ்வளவு நேர்மையுடன் சொன்னீர்கள்
என்னால் உன்னை மருத்துவராகவோ பொறியாளராகவோ
ஆக்கும் அளவிற்கு வசதி இல்லை
வரலாறு படி போதும் என்றீர்கள்
அதுவே எனக்கு போதுமானதாக இருந்தது அப்பா
எனக்கு எந்த வித குறையும் இல்லாமல்
என்னை நான் வைத்துக்கொள்ள எனக்கு அது உதவியது

கார் ஓட்ட கற்றுக்கொண்டதாக வந்து சொன்னேன்
எப்படி என்றீர்கள்
நானாகவே என்றேன்
அப்போதும் அந்த புன்னகை மட்டுமே

என் எழுத்துக்கள் இணைய தளங்களில் வெளி வந்து கொண்டிருந்த காலம்
அவற்றை ஒரு காகிதத்தில் கொண்டு வந்து காட்டினேன்
அப்போதும் அந்த புன்னகை மட்டுமே

புத்தகங்களிலும் தொலைக்காட்சிகளிலும்
என் முகம் வர தொடங்கிய காலம்
அப்போதும் அந்த புன்னகை மட்டுமே

உங்களுக்கு தெரியுமா அப்பா
அவற்றில் முன் நின்றது நீங்கள் மட்டுமே
நான் நீங்களாக மாறிய போது எனக்கான அங்கீகாரம்
கூடியது

இன்றும் உங்கள் மகளாக இருப்பதில்
பெருமிதம் மட்டுமே எனக்கும்

நான் படித்த புத்தகங்கள் நீங்கள் தந்தது
நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் துணிவு நீங்கள் தந்தது

நீங்கள் கடவுளை போற்றியதில்லை
செய்யும் தொழிலின் மீதான மரியாதையையே
கடவுளாக தொழுதல் உங்களால் புரிந்தது

அதிகம் படிப்பறிவில்லாத ஆங்கிலம் பேச தெரியாத
படிப்பதே பிடிக்காத
துடுக்கான மனைவியை முன்னிறுத்தி
நீங்கள் வாழ்ந்ததை நான் கேள்வியாக்கிய போது
நீங்கள் சொன்ன பதில்தான் எனக்கான சரியான ஒரு மனிதனை
தேட வேண்டிய அவசியத்தை எனக்கு உணர்த்தியது

அவளை முன்னிறுத்துவதால் நான் தாழ்ந்து போக போவதில்லை
அவளால் என் குழந்தைகள் என் குடும்பம்
முன்னேறியது என்னுடன் சேர்ந்து
எனக்கு எல்லாமாக இருந்த அவள்
என்னுடன் எல்லா நாட்களிலும் உடன் இருந்த அவள்
முன்னே நிற்கட்டுமே அதனால் என்ன?

எங்கிருந்து கற்றீர்கள் அப்பா
யாருமில்லாத சுயம்புவாக இருந்தும்
மனைவியை சக மனுஷனாக பார்க்க
எங்கிருந்து கற்றீர்கள்

சரியான தகப்பன் இல்லாமல் இருப்பினும்
நீங்கள் நம்பிய ஒன்றை பற்றி
அதில் நேர்மையை பின்பற்றி
வாழ்வில் எந்த பொறாமையும் இல்லாமல்
இருப்பதில் நிறைவாய் வாழ்ந்து
சுற்றி இருப்பவர்களை சந்தோஷமாக மட்டுமே பார்த்து

வாழ கற்று கொடுத்தீர்கள்
நேசிக்க கற்று கொடுத்தீர்கள்
சிரிக்க கற்று கொடுத்தீர்கள்
அளவாய் கோபப்பட கற்று கொடுத்தீர்கள்
மறக்க மன்னிக்க கற்று கொடுத்தீர்கள்
பிடிக்காததிடம் இருந்து தள்ளி நிற்க கற்று கொடுத்தீர்கள்
படிக்க கற்று கொடுத்தீர்கள்
தவழ நடக்க ஓட
எல்லாமாய் நீங்கள் இருந்தீர்கள்

உங்களை பெருமிதப்படுத்த நான் எதுவும் இன்னும் செய்துவிடவில்லை
எனினும்
உங்கள் பெருமிதங்கள் வெறும் புன்னகையாக மட்டுமே வழிந்து
நிறைந்து கொண்டிருந்தது

வேண்டாம் அப்பா
எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் காலம் வேண்டும்
உங்களிடம் சொல்ல நிறைய கதைகள் உண்டு

நாம் இருவரும் சேர்ந்து
நீங்கள் எழுதிய அந்த துப்பறியும் கதையை முடிப்போம்
வாருங்கள்

நீங்கள் போதும் எனக்கு

வந்து விடுங்கள் அப்பா

வேராய் மாறும் நான்

உன் நினைவுகளின் அடுக்குகளில் நான் 

தங்கி இருப்பேனா என்று என்னுள் 

கேள்வி இல்லை 

நீ தங்கி தூங்கி போன 

என் படுக்கையின் ஓரங்களில் 

இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது 

உன் ஆழ முத்தங்கள் 

தனிமை என்னை அச்சுறுத்திய 

கால கட்டங்களில் அறிமுகமானவன் நீ 

இரவுகளின் சத்தங்கள் என்னை 

நடுங்க வைத்துக்கொண்டிருந்த  காலம் அது 

தைரிய போர்வை போர்த்திய 

என் தூக்கங்களில் எப்போதுமே ஈரம் 

நிறைந்திருந்திருக்கின்றது 

உன் அறிமுகம் என் தயக்கம் 

நம் பயணங்கள் 

கட்டி அணைத்து இறுக்க தோன்றிய 

உன் வியர்வை வாசம் 

அணைக்க வைத்த 

உன் ஆண்மை 

உள்ளங்கையில் தேங்கிய நீராய் 

வழிந்து எங்கே போனாய் 

நண்பனே 

நீளும் விரல்களை 

பற்றிட விழையும் போதெல்லாம் 

என் கனவுகள் எனக்கு முன்னே 

விழித்து விடுகின்றன 

போய் வா எங்கேனும் 

நீருள் வேராய் படர்ந்து 

காத்திருக்கிறேன் 

கடந்து போன நம் நிமிடங்களை 

பற்றிய படி 

தாகம் தீரும் பொழுது

எதுவுமே ஆரம்பம்தான்

முடிவில்லா பாதையில் 

முதல் அடிக்கான ஆர்வம் மட்டுமே 

நிஜம் 

பின் வருபவை யாரையும் தொடர விடுவதில்லை 

புது அறிமுகங்களின் முடிவில் மிச்சம் 

இருப்பவை வேற்று முகங்களே 

 எனக்கான முகம் 

அடுத்த அறிமுகங்களின் தேடலில் 

நீயா அவனா எவனோ எனும் 

கேள்வியினை பற்றிக்கொண்டு 

புது பாதை தேடுகிறேன் 

புது பயணம் நோக்கி 

வருபவன் யாராகவும் 

இருந்துவிட்டு போகட்டுமே 

என் தாகம் தீரும் வரையிலான 

பொழுது வரை! 

நீர்க்குட காகம்

மிக நீண்டதொரு பயணத்திற்கு

பின்னான பொழுதுகளில் உன் காமம்

கட்டுக்கடங்காமல்  என் மேல் உன்னை

விசிறி இருப்பாய்.

உன் இருப்பை நான் உணரும் முன்னமே

உன் பிறிதொரு பயணத்தையும்

தொடங்கி விடுவாய்.

உன் இருத்தலும் இறுத்தலுமாய்

காதல் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை

மற்றொரு நாளில்

பாட்டி கதை சொன்ன நாட்களில் சொன்னாய்.

காயத் தொடங்கிய நுனி இலையின் 

ஒற்றை நரம்பில்  ஒரு சிலந்தி

மாளிகை கட்டிகொண்டிருப்பதை சொல்லி

உன்னை தடுத்து 

காட்ட விரும்பினேன்.

அசுர சிரிப்பொன்றில்

அதனை அறுத்தெறிந்து விலகி செல்கிறாய்.

பாறையின் மறைவொன்றில்

ஒரு இரவில் கதை சொல்லத் தொடங்கினாய்.

கதையின் நடுவில்

கேள்விகள் வைத்தாய். 

பதிலாய் என் ஆடை அவிழ்த்தாய்.

நெகிழும் ஆடையில்

விரல் வைத்து பிரித்து

கேள்விகளால் பிணைத்தாய்.

 நீர்க்குட காகமாய்

கேள்விகளும் பதில்களுமாய்

உனை நிறைத்துக் கொண்டாய்.

என்னுள் உன்னை ஊற்றினாய்

இல்லை

ஊற்றியதாய் எனை நம்ப வைத்தாய்.

நம்பிக்கையின் முடிவில்  

சட்டென எழுந்து

பாறையில்

தேய்த்துக் கொண்டு

மறுபடி பயணம் தொடங்கினாய்.

நிலவொளி ஆடை

உடுத்திக் கிடக்கிறேன்

சூழும் இரவின் கரங்களில்.

கேள்விகளும் பதில்களும்

பின்னி கிடக்கின்றன

என் அருகில்.

தாகம் தீராக் காளியாய்  நான் !!!

கரையா(ய்) நினைவுகள்

நம்பிக்கையில்தானே தொடங்கியது
அனைத்தும் ஆம் அனைத்தும்

ஒரு நொடியினில் மாறிப்போனது

இரவுகளின் நிசப்தத்தில்
அவசரமாய் எனைத் தட்டி எழுப்புகிறான்
மேலெழுந்த காமத்தின்
வேகம் தாங்காமல்

தேவை தீர்க்கும் முயக்கத்தில்
எந்த வித அலுப்பும் அவனுக்கும் இருப்பதில்லை
எனக்கும் இருப்பதில்லை

அணைக்கப்படும் விளக்குகளும்
நானும்
ஒன்றாய்த்தான் இருக்கிறோம் இந்த 
படுக்கை அறையை பொறுத்தவரை

இரவுகளில் அவனுக்கு  தேவை
இருந்தால் மட்டுமே
எழுப்பப் படுகிறோம்

வெற்று அணைப்பில்
வெந்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்

வேகமாய் இதழ் தேடி
பொருத்தி உணரும் முன் விலகிப் போகிறான்

காமம்  கலைந்து போனதும்
நானும் களைந்து போகிறேன்
அவனைப்  பொறுத்த வரையினில்

மகிழ்ச்சி பெருக்கினால் வடிந்த
கண்ணீர் இன்னமும்
மனதின் ஓரத்தினில் இனிக்கிறது
பதின்மத்தின் வரப்புகளில்

விலகுதல் இயல்பாய் நடந்தது உனக்கு
நீ தொட்டதும் நான் சுருங்கி விரிந்த
தொட்டாற்சிணுங்கி   நொடிப் பொழுதினில்
விலகிப் போய்விட்டாய்
விரலை ஊதிக்கொண்டு

என் சிலிர்ப்பு அதோ
உன் விரல்களில் ஒளிந்து கொண்டுதான்
இருக்கிறது

மகரந்த சேர்க்கைகளுக்காக
நான் மலர்ந்த நிமிடங்கள்
ஒவ்வொன்றும்
அமிலம் ஊற்றி மூடியதாய்
மாற்றிபோனது ஏன்

இதோ அருகில்தான் இருக்கிறான்
கண் மூடி நான் கனா கண்ட
நேரத்தில்
என் கனவுக்குள் வந்து விட்டதாய்
நம்பிக்கொண்டு

என் இரவுகள் வருவதே உனக்கென்பதை
உணராமல்

என்னுள் கரைந்து ஊற்றிய
உன்னை சுவைத்துக் கொண்டு
புத்தகத்தின் மயிலிறகாய்
உன்னை ஒளித்து வைத்துள்ளேன்
என்றாவது உன்னை மீட்டெடுப்பேன்
என்ற நம்பிக்கையில்

என்றோ என்னுள் மகிழ்ந்து போன
நீ மீண்டெழுந்து வா
மறுபடியும் முகிழ்ந்து போக

தவறும் தருணங்களில்
தவமிருக்கிறேன்
என் ஆடையில் கரையாய்
மிச்சமிருக்கும் உன் நினைவுகளை
பற்றியபடி !!!!

உறக்கம் கலைத்து  தயவு செய்து
எழுந்து விடேன் !!!!!

மீண்டும் நான்

மிக நீண்ட நாட்களுக்கு பின்னான ஒரு பதிவு. நேரமின்மை, தனிப்பட்ட பல காரணங்கள் எழுத்து என்னை தனிமைப் படுத்தி சென்று விட்டது, அதில் இருந்து மீண்டு மீண்டும் எழுத முயற்சித்துள்ளேன்,. பார்ப்போம் இது எத்துனை நாட்கள் தொடர்கிறதென்பதை. :)

வார்த்தை தேடும் முகவரிகள்

உன் முகவரியில் சேர இயலாமல்
சேர்க்க முடியாமல்
திரும்பி விட்ட
கடிதங்கள் அவை

வெற்றுக் கடிதங்களுடைய வார்த்தைகள்
தானே உருப்பெறுகின்றன
எந்த வித உரிமையும் உறவும் கொள்ளாமல்
நமக்கிடையே அவை கிடந்து
தவிக்கின்றன


வார்த்தைகள் அவைகளாகவே வாழ்ந்து
விடுவதில்லை
அவை உருப்பெறுகின்றன
உயிர்பெற்று

கடந்த நாட்களின் வலிகள்
காதலின் ரணங்கள்
காமத்தின் காயங்கள்
இவை மட்டுமே கொண்டு அவை
தங்களுக்குள் உரையாடிக் கொள்கின்றன

முகங்கள் மறந்து இந்த தெருவில்
அவை உனக்காக காத்திருந்தன

வேகமாக நகரும் மனிதர்களின்
சுவாசக் காற்றில் அடையாளம் தேடி
ஒவ்வொரு சுவாசத்தினையும்
அடைகாத்திருக்கிறது
வேனிற் காலக்காற்று

கடந்து போன ஒவ்வொரு காலடிகளும்
ஏதோ ஒரு விதத்தில்
பிரிவினை பலமாய் அழுந்த
சொல்லிக் கொண்டிருந்தன


ஒரு வெய்யில் காலத்தில்
முடிவானது நம் பிரிவு
அந்த நொடியில் முதல் வார்த்தை
கடிதத்தில் பதிந்தது - அது மட்டும் அல்ல
முதல் வலியும் பதிந்தது
ஞாபகத்தில் இருந்து


எங்காவது காத்திருக்கும் என் கடிதம்
உனக்காகவென நான்
அகழ்ந்தெடுத்த வார்த்தைகள் தாங்கி
தங்களுக்குள் விவாதம் நிகழ்த்திக்கொண்டு

உரையாடல்கள் தீரும் வேளையில்
அவை முகவரி தேடிக்
கிளம்புகின்றன

அடைய முடியா தூரத்தில்
உனக்கென ஒரு கூட்டை
நீ தேடிக் கொள்கிறாய்
நான் அறிய முடியாதென நம்பி

நம்பிக்கைதானே நம்முள் எல்லாமே !!!!

உயிர்த்தெழுதல்

இருட்டின் மத்தியில் நடந்து கொண்டிருக்கிறோம்
மெல்லிய இசை சுற்றிலும் அடர்ந்திருக்கிறது

நேற்றிரவு தொடங்கிய பயணம் அது
மரங்கள் பேசும் ஓசை மட்டும் கேட்டபடி
நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்
எங்களின் நிழல்களோடு

சுற்றிலும் இரவின் இசை
வழி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது எங்களை

அமைதியின் கணம் தாங்க இயலாத
நொடியில் தீர்மானித்தோம்
இறந்து போவதென்று


எடுத்த முடிவின் படி
ஒருவர் இன்னொருவரை
உண்ணத் தொடங்கினோம்


பயணத்தின் முதல் நொடி போல
கைகளில் இருந்து
தொடங்கினோம்

விரல் இழந்த உள்ளங்கைகளில்
மெல்லியதாய் முத்தங்கள் பரிமாறிக்கொண்டோம்

மிச்சமிருந்த காதல் பிடுங்கி
கிளைகளில் மாட்டி வைத்தோம்
அடையாளத்திற்காக  


இன்னும் பேச்சுத் தொடங்கியாக வில்லை

திடீரென உணர்ந்தோம்
பின் வந்த நிழல் காணாமல் போனதை

பல காதலின் சாயல்
இதயத்தின் உள் புகுதலை உணர்ந்தோம்
தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்த்தோம்

சட்டென மரத்தின் கிளைகளில் இருந்து
நாங்கள் இறங்கிப் போவதை பார்த்தோம்
கடந்து வந்த வழியில்

எனினும் பயணம் முடியவில்லை
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் முன்னேறுகிறது
எங்களின் உண்ணுதலும்
உண்ணுதலின் நடுவே நடையும்


மீண்டும் எங்கள் படுக்கையில்
நாங்கள் உயிர்த்தெழுந்தோம்
விரல் இல்லா உள்ளங்கைகளோடு

முதல் காதல் கடிதம்

இன்று மாலைதான் வந்து சேர்ந்திருந்தது
எனக்கான முதல் காதல் கடிதம்

எப்போதோ எங்கிருந்தோ அனுப்பப்பட்டு
இப்போதுதான் வந்திருக்கிறது
என் கனவின் முதல் படி
நிறைய பறவைகளின் சத்தங்களுக்கிடையில்
அதைத் திறக்கிறேன்

முதல் சில வரிகள்
வண்ணங்கள் நிறைந்தவையாய்
மாறிப் போயிருக்கிறது
என் தோட்டத்தின் பூக்களுள்
சென்று மறைகின்றன

மெல்ல மெல்ல நான் காதல் கொண்ட
நிமிடங்கள் என்னுள் விரிகின்றன

எனை ரசித்த அவன்
என் கவிதை கொண்டாடிய அவன்
என் இயல்பைப் புகழ்ந்த அவன்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இதழ் தீண்டி
உயிர் நுழைந்தவன்

தொலை பேசி நிமிடங்கள்
நீண்டு கொண்டே இருந்த காலங்கள்

கைப் பிடித்து காதல் சொல்லி
கனவுகளில் வாழக் கற்றுகொடுத்தவன்
தலையணைகளுக்குள் மென் காமம்
தூவி விட்டு சென்றவன்

இரவுகளின் நீள் பொழுதுகளில்
அருகாமை உணரச் செய்தவன்

இன்றும் என் வியர்வையின் மணம்
அவனுடையதாய் இருப்பதை உணர்கின்றன
உடலின் வியர்வைச் சுரப்பிகள்

மணம் உணர்ந்த மனத்துடன் கடிதம் தொடர்கிறேன்

தொடரும் வார்த்தைகள் கட்டெறும்புகளாய்
நிறைகின்றன என் அறைச் சுவற்றில்
அவன் திருமண மாலையின் மணத்துடன்

காரணங்கள் அடுக்கடுக்காய்
படியேறி வருகின்றன
கதவடைக்கத் தெரியாமல்
இன்னும் கடிதத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்
கடிதத்துடன் மட்டும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்

எறும்புகள் என் கால் விரல் சுவைத்துத்
தின்றபடி முன்னேறிக் கொண்டிருக்கின்றன
ஒவ்வொரு பாகமாய் ருசி பார்க்க!!!!

எனது மற்றுமொரு ப்ளாக்-ன் பதிவு.

எனது மற்றுமொரு ப்ளாக்-ன் பதிவு. 
http://payanangalil.blogspot.com/2010/04/deyyyyyyyyyyyy.html

எனக்கும் விருது !!!!

விருதிற்கு நன்றி பத்மா (http://kakithaoodam.blogspot.com/)












இன்னும் பலருடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என நினைக்கிறேன். அவர்களுடன் மீண்டும் அடுத்த பதிவில். :)

சிவமெரிக்கும் நான்

வடுவாய் நிற்கிறது
வாழ்ந்து கழிந்த வாழ்க்கை

தொடரத் துடிக்கும் கால்களை
வெட்டிப் போடுகிறது
நிதர்சனம்

எனை மறைத்து தான் மட்டும்
நான் போல் போகிறது
என் நிழல்

வலியுடனே வாழ்கிறேன்
சுகமாய் இருப்பதாய்ச்
சொல்லிக் கொள்கிறேன்
எனக்கு நானே

எனை நானே கொல்கிறேன்
அனைத்தும் மறந்து விட்டதாய்
அல்லது மறைந்துவிட்டதாய்

மண் குழைத்து எனைச் சுற்றி
சுவர் எழுப்புகிறேன் 
கால்கள் மறைத்து மேல் எழும்புகிறது

செங்கற்கள் கொண்டு கட்டிடம்
தனைக்கட்டிக் கொள்கிறது

சுவர் எங்கும் நீ விசிறி விட்டுப் போன
இரத்தத் தெறிப்புகள்

என் மேகம் எங்கும் மின்னல் தெறித்து
என் உடல் எரிக்கிறது
என் காலின் கீழே
சிவமெரித்துக் கிடத்தி இருக்கிறேன்

நானே வானாய்
மாறிப் போன நிமிடத்தில்
எனக்கு ஆயிரம் கைகள் முளைத்தது
ஒவ்வொரு விரலிலும்
ஆயிரம் சிசுக்கள்
உதிரம் குடித்தபடி

நண்பகலில் மிளகாய் அரைத்து
உள்ளங்காலில் பூசி
ஒப்பனைகள் தொடர்கிறேன்

காயங்கள் காயும் முன்
நெருப்பெடுத்து அப்பிக் கொள்கிறேன்

கட்டிடம் முடியும் தருணம்
நானே கல்லாய் மாறிப் போகிறேன்

மனிதம் தேடி தவம் தொடர்கிறது

மறுபடி ஒரு பயணம்

நிகழ் காலங்கள் நிஜம்
போலத் திரிகின்றன
கடந்து வந்தவை காணாமல்
போய் விட்டதாய்
ஒரு உணர்வு

இன்றிருப்பது மட்டுமே இன்றாகிப் போகிறது

ஏதோ ஒரு காட்டுக்குள்
கட்டவிழ்ந்து கிடக்கிறேன்
பயணங்களின் முடிவு தேடி
நடந்து கொண்டே இருக்கிறது நேரம்

உடன் நடக்கும் பாதச் சுவடு
மறந்து பாதை மாறி நடக்கிறேன்
எங்கோ சிதறும் ஒரு துளி நீரின்
சத்தத்துக்காக

ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாய்ப்
பிறக்கிறேன்
மறுபடி ஒரு பயணத்துக்காக

நீர்த்துப் போன வாழ்வில்
சாரல் அடித்து
வெடித்துத் திறக்கிறது
என் பாலை

வெளியெங்கும் விரவிக் கிடக்கிறது
எப்போதோ சிந்திப் போன
புணர்ச்சியின் மிச்சங்கள்

அணைத்துப் போன தடங்கள்
தடுமாற்றத்துடன்
நிகழ்ந்ததைச் சொல்கிறது
என் இரவுக் கதைகளில்

தொடங்கும் இடம் தேடி
அலைகிறது மறந்து போன
காதலின் எச்சங்களை
மனம்

ஏன் வந்ததென்று தெரியாமல்
வந்து விட்டு போகிறது
ஒவ்வொரு இரவுகளிலும்
நேற்றின் ஆழ் முத்தங்கள்

நீளும் பயணம்
நீண்டு கொண்டே இருக்கிறது
மேலும் மேலும்
இன்னும் இன்னும்

மறுபடி ஒரு பயணத்துக்காய்
நான்

நெரிக்கும் இழப்பு

 சிநேகிதிகளின் வீடுகளுக்கு செல்வதில்
பெரும் தயக்கம் வருகிறது
இப்போதெல்லாம்
வார விடுமுறை நாட்களின் மேல்
கோபம் வருவதைத்
தவிர்க்க முடியவில்லை

இயல்பாகக் கூட
அவர்களின் கணவர்களை பற்றி
விசாரிக்க இயல்வதில்லை

"நன்றாக இருக்கிறாயா" என்பதுடன்
கேள்விகள் முடிந்து விடுகிறது

தோழி ஒருத்தியின்
குழந்தைப் பேறு பற்றி
இன்னொரு தோழியின் மூலம் மட்டுமே
தெரிந்து  கொள்ள வேண்டியுள்ளது

சிநேகிதிகளின் வீடுகளில்
வரவேற்பறை தாண்டி
பாயும் கண்களை மிகவும்
சிரமப்பட்டு அடக்க வேண்டியுள்ளது

சாதாரணமாக பகிர்ந்து கொண்டிருந்த
காதல்களும் காமங்களும்
 திடீரென தனிமை சாயம்
பூசிக்கொண்டுள்ளது

வார்த்தைகள் மாறி
கண் ஜாடைகள்
அதிகம் பரிமாறுகிறது
மூடப் பட்ட கதவுகளின் பின்னால்

இயல்பாய் இருக்க நடித்தல்
கழுத்தை நெரிக்கிறது

கணவனை இழத்தல் அத்துணை பாவமா?

உயிரோடோ அல்லது இல்லாமலோ!!!

வீழும் நினைவுகள்

வாழ்வின் விளிம்பில்
ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது
வெறுமையின் கணங்கள்

நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்
பேருந்து ஜன்னல்களில்
நம் நேரங்கள் காற்றில்
சலசலத்துக் கொண்டிருக்கிறது

திருமண மண்டபத்தின் சத்தத்தில்
மௌனக் கேவல்கள்
கரைந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது

பரிமாறப்பட்ட பந்தியில்
உணவோடு சேர்த்து
உணர்வுகளும் அனைத்தும்
வீணடிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது

மாற்றப்படும் மாலைகளில்
கசங்கிப் போயுள்ளது
மறந்து போன சிலவும்
மறந்தே ஆகவேண்டிய பலவும்


சுற்றி நிற்கும் உறவுகளில்
உன்னைத் தேடிக் கொண்டுதான் உள்ளது
வாய் விட்டு சொல்ல முடியாத
நம் நினைவுகள்

விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்
விரல் பற்ற முடியாத ஆழத்தில்
விடை தெரியா வினாக்கள் சூழ்ந்த
அந்த காரத்தில்

எழ முடியாத ஆழம் எனினும்
உனக்காக ஆனதினால்
காதலுடன் சரிகிறேன்
எப்போதும் போல்

காத்திருக்கும் கோலம்

மெல்லிய இசைக் கோர்வையின்
ஒற்றை இழையின் ஊடே
நம் காதலின் ஓசை
தனியொரு பாதையில்
பயணம் செய்யும்

கொட்டிகொண்டிருக்கும்
மழையின் சத்தத்தில்
புது அர்த்தங்கள்
படித்துக் கொண்டிருப்போம்
இறுக மூடப்பட்ட ஜன்னலின் பின்னே

உன் மௌனங்களின் பின்னாலான
வலியினை உணர்கிறேன் எப்போதும் போல்

வலையைப் பின்னுகின்றன
சொல்லாமல் விட்டுப் போன
கடைசி முத்தங்களின்
முகவரிகள்

விரல் பின்னும்
அணைப்புகள் அந்நியப்பட்டு
நிற்கின்றன

ஒற்றைக் கேள்வியும்
அதனைச் சுற்றி வரும்
வெற்று பதில்களுமாய்
காலக் கடிகாரம் வேகமாய்
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது அதன் போக்கில்

நமக்கான ஒரு கூடு
காத்திருக்கிறது
நம்மை மட்டுமே குடியேற்றம் செய்ய

யாரோ வரைந்து போன கோலம் ஒன்று
நமக்கான நல்வரவுக்காக
பூசணிப்பூ சூடிக் கொண்டிருக்கிறது

ஏதோ ஒரு நொடியின்
தரிசனத்துக்காக
என் காலங்கள் அனைத்தையும்
குவித்து வைத்து அருகில்
அமர்ந்திருக்கிறேன்